Ik ben verhuisd, klik!

Nu ga ik even een lijstje afwerken. Al luisterend naar de prachtigste nummers die ik snel nog op mijn iPod zet, is dit wat er nog zal gebeuren in een nieuwe, vreemde plaats. Dit is wat ik nog zal doen.

- Zoeken, naar een kerk, want ik weet dat er een kerk is, waar ik naar de kaarsjes kan kijken. Ik vind eigenlijk nooit dat ik een goede reden heb om er eentje aan te steken. Kijken mag.

- Nog meer kijken: in de verte, de zee zien en het leven dat zo bruist 

- Op zoek gaan naar het zwarte strand, voorzichtig met mijn grote teen voelen aan de grond en me ongetwijfeld branden.

- Kaartjes schrijven, bloemetjes of hartjes in de kantlijn tekenen en mijn nieuw verworven woorden onthouden en proberen te gebruiken.

- Meezingen met mijn iPod, tot ik het niet meer versta.

- Genieten. Zoveel mogelijk ja zeggen. Zo min mogelijk slapen… of met zo weinig mogelijk slaap proberen toe te kunnen.

- Zoeken naar de trein, de boot, de trein en reizen.

- Net zo blij zijn met een avond die zwanger is van nieuwe avonturen, als met de kalmte die ze soms heeft, als ze niets anders brengt dan rust.

- Al dit geluk proberen op een foto te zetten. Voor nu, zo'n foto uit 2010:

So, time to discuss a book that shook my world and will most definitely shake yours. I apologize that this post is in English, I'll try to keep it simple.

Actually, it is rather simple. To put it shortly: you all have to read this book. Meat lover, vegetarian or vegan, it doesn't matter where you come from… this book is a piece of information that we should all know about. 

The author, Jonathan Safran Foer, is very patient. He has done three years of research, yet understands we can't catch up with him in just one chapter. So he explains, uses metaphors, lets other people than just himself be heard too.

I loved the way the book started: with a family story and something about the reasons to write this book.

I loved the chapters. Full of examples and reasoning. Pieces of information that had just the right proportions. Balanced, ironically enough, like a perfect diet.

I loved the end of the book. Basically, I loved it all. I'm not so much going to tell you what exactly is in the book, but you'll see soon enough it's written for the right reasons.

It brought me back on my feet. Lots of people discourage my vegetarianism by making eating meat look like not so big a deal. In fact, with reading this book, I understood again why my heart's crying at the sight of a table full of organized, plastic wrapped meat in neat slices. Nothing there to remind you of the life this animal lived.

The fact meat once lived is not, as I will repeat again, the reason I object eating it. It's the kind of life these animals lived. The suffering they endured. And although I'd rather seen that suffering (bio industry) is something from the past, it is unfortunately very real and should not be thought of as nothing.

But don't think this is just a book to convince you. It's not, it's written to inform you and brings you so much more. If you're into philosophy, you'll find new ways to think about eating. If you like thought experiments — same goes for you!

So I dare you. Read the book. Don't say 'but I love meat too much…', 'cause if that's the case, what are you afraid of? It's not like a book is going to keep you from eating it, right?  Just read the book. You should be informed. Whether you like it or not.

OK, I feel you're still not convinced. Look at this. Don't we always say the same about third world countries and HIV? "They should be informed; they should know the dangers!"? No, that's not pleasant either, but it's necessary, right? So go on. Read this. I beg you, read this. Get informed, make sure you actually have something to base your choices upon. Read this, please, please, please.

P.S. In the light of 'Living like Larry' and buying less:
on www.eatinganimals.com you can read an excerpt of the book! I am also willing to lend you my copy of the book, only… it's already with my best friend in India right now!

"Proef dit!" Maria steekt me een klein papieren zakje toe.
"Hmm?" Ik kijk verstrooid op van het laptopschermpje. Het internet werkt traag en ik probeer al een kwartier lang mijn email te verzenden. "Maar heb jij geen honger?" vraag ik uit beleefdheid.
Ze steekt een vinger met poedersuiker in haar mond en schudt tegelijkertijd haar hoofd. "Nee, nee, eet nu maar!"
Ik trek het papier van het gebakje af en zie een soort miniatuur appelflap. Niet bedekt met suikerkorrels, maar poedersuiker. Niet gevuld met appelmengsel, maar… iets dat wel vloeibare witte chocolade lijkt. Eén hapje en ik ben verkocht.
"Dit is het lekkerste dat ik ooit gegeten heb, wat is het?"
"Geen idee meer, ik kocht het op de brug vanochtend…"

Korrels chocola en vlokken afgebakken bladerdeeg rollen over mijn tong. Er zit denk ik een beetje poedersuiker op mijn wang. Maria giechelt. Ik eet iets dat smaakt zoals ik droom.

Jaap toonde ineens dit fantastische nummer (had ik trouwens nooit verwacht!). Ik klikte en was meteen verkocht. Ik snap niet precies waarom de videoclip zich maar op één ding richt, maar dat is verder geen probleem voor mij. Dit kan ik oneindig op repeat luisteren (het einde is het echt enige dat me niet bevalt aan dit nummer).

Trouwens, het zet me ook aan tot nieuwe gedachten… welkom terug inspiratie! Gisteren vulde ik een enquete in over duurzaam en verantwoord ondernemen. De vraag was of ik wat bedrijven even wilde beoordelen. Tuurlijk! Ik verwachtte al de ASN bank, WatMooi en iets over de ecocollectie van H&M, ofzo. Wat volgde verbaasde me… Of ik dacht dat Sony, KPN en Aviko duurzaam waren? Eh, tja. Wat zal ik zeggen? Ik klikt op ‘in het geheel niet’.

Aan het einde van de enquete mocht ik een bericht achterlaten voor bedrijven. Wat ik daar  typte leek wel een open brief, het maakte ineens weer alles duidelijk voor me. Hoe ik het ook alweer zie. Hoe ik het zo graag zou willen.  

Dat wij nu eenmaal zijn geboren in een tijd waarin het nog niet vanzelfsprekend was om rekening te houden met de eindigheid van aardse materialen, wil niet zeggen dat we dat zomaar moeten accepteren. Want nee, de heersende moraal is niet altijd normaal. Toen onze over-overgrootvaders geboren werden, was slavernij normaal. De apartheid moest ook nog weggewerkt worden. Dat is toch (gelukkig!) ook veranderd? Er was een tijd dat mensen dat allemaal heel normaal vónden, maar die ligt achter ons.

Ik hoop dat je de zinnen nog volgt. Waar ik naar toe wil is dit: ik droom van een wereld waarin alles duurzaam kan zijn, alles verantwoord, alles fair. Het maakt me niet uit of bedrijven of consumenten de schuld hebben aan de nog altijd bestaande kinderarbeid en het uitbuiten van mensen die 16 uur achtereen nikeschoenen in elkaar zetten. Ik wil gewoon dat het verandert. Dat verantwoord, duurzaam, niet-milieubelastend de standaard wordt. Ik wil dat zo’n woord als ‘duurzaam’ dus ook nergens meer opgeplakt hoeft te worden. Dat alles het al is! Nog één keertje: ik dróóm hier echt van, bijna net zoveel als van liefde.

Het moet ook gewoon kunnen. Geschiedenis liegt niet, ze herhaalt zich alleen. Het is immers altijd tijd voor verandering. Maak alle producten vrij van fouten! Een fout is namelijk niet synoniem aan niet te herstellen. Ik wil zo ontzettend graag dat er iets verandert.